Αρχεία Κατηγοριών: Poetry Ποίηση

u03a6u03c9u03c4u03bfu03b3u03c1u03b1u03c6u03afu03b1 u03b1u03c0u03cc Ku00e1ssia Melo u03c3u03c4u03bf Pexels.com Αναδημοσίευση από : https://nadinepoetry.wordpress.com/2025/05/01/fare-anima/ Κείμενο Δημιουργώντας ψυχή Τίνος είναι οι διαλυμένοι θρήνοι — ψιθυρισμένοι από έναν κατώτερο θεό μέσα στα όνειρα της νύχτας; Αρνούνται τον εαυτό τους στον καθρέφτη, θρυμματίζονται, δεν υποκύπτουν στην ύπαρξή τους, διαλύονται — σαν βροχή στο χέρι του ασυνείδητου. — το τραύμα είναι ένας μύθοςΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Στο οδυνηρό όραμα μιας ετοιμοθάνατης ανθρωπότητας»

pexels-photo Αναδημοσίευση από: 24 Ιουνίου 2025Ναντίν Σπαγκιάρι Σηκωθείτε, εσείς που τρέμετε Σηκωθείτε, εσείς που τρέμετε, ανοίξτε τη νύχτα σαν την Ερυθρά Θάλασσα –για να εξερευνήσετε την ανθρωπότητα, τα κτηνώδη ένστικτα, τα σιωπηλά βάθη της σκέψης και εκείνη την αλληλεγγύη που φοριέται από το δέρμα. Η ελπίδα, σαν μεταμόσχευση καρδιάς, θα είναι το κλειδί για τηνΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Φυγή από τους κολασμένους κύκλους»

pexels-photo Αναδημοσίευση από:https://editheur.wordpress.com/2025/04/11/i-love-the-spider/ Λατρεύω την Αράχνη Βίκτορ-Μαρί Ουγκώ (1802-1885)Μετάφραση: Έντρις Ιράβι Αγαπώ την αράχνη, αγαπώ την τσουκνίδα,επειδή είναι μισητές.επειδή καμία επιθυμία δεν τις σηκώνει ψηλά,και κάθε χέρι τις χτυπάει κάτω. Επειδή είναι καταραμένα και εύθραυστα,Σκοτεινά, έρποντα όντα.Επειδή είναι οι θλιμμένοι αιχμάλωτοιτου ίδιου τους του κρησφύγετου. Επειδή είναι παγιδευμένοι στον κόπο τους·Ω, μοίρα! ανελέητα δεσμά!Επειδή ηΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Τίποτα δεν υπάρχει χωρίς τη θλίψη του»

pexels-photo Αναδημοσίευση από: https://editheur.wordpress.com/2024/09/21/autumn/ Ποιήματα Τζαμσίντ Ιράβι Δημοσιεύτηκε από Έντρις Ιράβι Φθινόπωρο Ακίνητοςστέκομαι στο κατώφλι του φθινοπώρουκαι ο κόσμοςΜισή αμφιβολία και μισή βεβαιότηταμε προσπερνάει. Κάποιος πρέπει να γίνει μάρτυραςτου τέλους του καταπράσινου καλοκαιριού. □ Σοκαρισμένοςστέκομαι στο κατώφλι του φθινοπώρουΚαι ο κόσμοςΜισό κραυγή και μισός τρέλαΜε προσπερνάει ακόμαΜένωστην έκρηξη των ματωμένων φύλλωνΈνα κρύο δρεπάνι γλιστράειΚαι η κουρασμένη Κυρία,ΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Ακίνητος στέκομαι στο κατώφλι του φθινοπώρου»

pexels-photo Αναδημοσίευση από:https://nadinepoetry.wordpress.com/2025/05/16/sullinnocenza/ Περί αθωότητας Δεν είναι να μην ξέρεις. Είναι το να γνωρίζεις — και όχι το να σταματάς να βλέπεις. Δεν είναι να έχεις όπλα, ακόμα κι όταν έχεις το δικαίωμα σε αυτά. Είναι απαλλαγμένο από καριερισμούς, αφορισμούς και άλλα επιφυλακτικά οράματα. Είναι η σιωπή που ακούει, ακόμα κι αν έχει μάθει τονΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Αθώος δεν είναι αυτός που δεν είναι ένοχος»

pexels-photo Αναδημοσίευση από:https://wordpress.com/reader/feeds/119548339/posts/5672051968 Ο άνεμος φέρνει σκόνη και όνειρα, θραύσματα σπιτιών και αρχαία γέλια, ενώ ο ήλιος καίει τον ορίζοντα, διψασμένος για ειρήνη και αίμα. Ένα παιδί κρατάει σφιχτά ένα κομμάτι ψωμί, το μοιράζεται με ένα ανώνυμο σκυλί, και η σιωπή ανάμεσά τους είναι πιο δυνατή από τις βόμβες που πέφτουν στο βάθος. Η γηΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «ΧΘΕΣ-ΣΗΜΕΡΑ-ΑΥΡΙΟ !»

pexels-photo Αναδημοσίευση από:https://rivaombrosa.wordpress.com/2025/05/13/tu-5/  “Tu” Όταν μπορώ, πηγαίνω στη θάλασσα όχι για να κολυμπήσω, αλλά για να με κοιτάξουν τα κύματα, όπως έκανες εσύ, όταν ένα μόνο βλέμμα ήταν αρκετό για να με γδύσει. Περπατάω αργά στην άμμο, τα πόδια μου βυθίζονται, οι σκέψεις μου επίσης. Το αλάτι χαϊδεύει τους αστραγάλους μου και κάθε πιτσίλισμα είναιΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Κάθε ηλιοβασίλεμα, ένα φλεγόμενο αντίο»

pexels-photo Αναδημοσίευση από:https://rivaombrosa.wordpress.com/2025/05/06/umanita/ΑνθρωπότηταΚάτω από πυριτιούχους ουρανούς και κωδικοποιημένη βροχή, περπατάει ο άνθρωπος του αλγορίθμου και του δέρματος, με την καρδιά του κρυμμένη σε δυαδικό κώδικα και τα όνειρα γραμμένα σε πτητική μνήμη. Τα δέντρα μιλούν μέσα από σειρές δεδομένων, τα φύλλα εκπέμπουν οπτικούς παλμούς, ο χυμός τους είναι μια ροή ηλεκτρονίων, κι όμως, ο άνεμοςΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «Κάθε αύριο, μια νέα αρχή του σήμερα»

pexels-photo  Αναδημοσίευση από:https://nadinepoetry.wordpress.com/2025/05/01/fare-anima/ Δημιουργώντας ψυχή1η Μαΐου 2025ποιανού είναι οι διαλυμένοι θρήνοι — ψιθυρισμένοι από έναν κατώτερο θεό μέσα στα όνειρα της νύχτας; Αρνούνται τον εαυτό τους στον καθρέφτη, θρυμματίζονται, δεν ενδίδουν στην ύπαρξή τους, διαλύονται – σαν βροχή στο χέρι του ασυνείδητου. — το τραύμα είναι ένας μύθος που δεν έχει βρει ακόμα την ιστορίαΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «…ξεχνώντας θεότητες που στείλαμε εξορία, σερφάρουμε στο διαδίκτυο για να γνωρίσουμε την εικόνα μας…»

Αναδημοσίευση από:https://nadinepoetry.wordpress.com/2025/02/01/nel-suono-del-silenzio/ Στον ήχο της σιωπής1 Φεβρουαρίου 2025Με μαρμάρινα φτερά θα έρθουν οι ώρες να μας ξαφνιάσουν,κομμένη την ανάσα σε πρώτη κλίμακα, να μας πιάσουν ή να μας μαζέψουν πεσμένους, είμαστε εκεί, απροετοίμαστοι, σε εκείνους τους μικρούς θανάτους στον ήχο της σιωπής, που δεν αφήνουν ανάπαυλα και άρα και πάνω από όλα το σκοτάδι μέσα.ΣυνέχειαΣυνέχεια ανάγνωσης «…το σκοτάδι…»