Αναδημοσίευση από:https://fridalaloka.com/2025/10/22/come-una-crisalide-frida-la-loka/
Η δύναμη βρίσκεται στα λόγια που προέρχονται από την καρδιά και σε αρκετή βάσανο.

Σαν Χρυσαλίδα, η Φρίντα λα Λόκα
Ποίηση, (ΙΤΑ-ΙΣΠ)
Δεν είμαι πια ο ίδιος: το δέρμα μου ξεφλουδίζει σιωπηλά,
και κάτι μέσα μου τραγουδάει
—καινούργιο.
Είμαι κλειστός, σαν κουκούλι που φοβάται το φως,
αγνοώντας ότι η αγάπη είναι μεταμόρφωση.
Αλλά εσύ, με το βλέμμα σου που ξετυλίγει τις ώρες,
ανοίγεις το κουκούλι που με σωπαίνει,
σπάς το κουκούλι που με κρατάει.
Αλλά τρέμω, αγνοώντας τον ουρανό,
σαν κάποια που ονειρεύεται την άβυσσο και φαντάζεται τον εαυτό της να κάνει το άλμα.
Τώρα είμαι ξύπνιος, εύθραυστος αλλά ήδη φωτεινός.
Η αγάπη δεν είναι πληγή, ούτε απλώς γλυκύτητα,
είναι το νήμα που μας ράβει στην αιωνιότητα,
και η αγάπη είναι η βελόνα που δεν φοβάται το κενό.
Με έκανες χρυσαλλίδα
— και τότε θα είμαι πεταλούδα,
η ψυχή μου δεν έχει πάρει ακόμα τη μορφή αέρα.
Ανάμεσα στις σχισμές του παγετού, θα γίνω ένα ακίνητο όνειρο
— μέχρι να με ξυπνήσει το πράσινο τραγούδι.
Ανακάλυψε περισσότερα από guchellas.com Global Union of Citizens
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες αναρτήσεις στο email σας.
