pexels-photo-712786.jpeg

Ανάμεσα στα νέον φώτα και τους ουρανοξύστες,

σε ένα λεξιλόγιο που μιλάει μόνο για νίκες και κατακτήσεις,

μπορεί να κρυφτεί ένα τέτοιο όνειρο,  

ότι η προσφορά,

είναι ελευθερία;

Αναδημοσίευση από:https://nadinespaggiaripoetry.com/?p=1329

Το δώρο του εαυτού

Δημοσιεύτηκε στις 19 Ιανουαρίου 2026 από τη Nadine Spaggiari

Είναι ακόμα δυνατή η αυτοπροσφορά;
Ο άνεμος ψιθυρίζει μέσα από τις ρωγμές
μιας πόλης από γυαλί και τσιμέντο,
όπου το αίμα γίνεται τίμημα
και η χειρονομία βαραίνει σαν χρέος.

Το να δίνεις, χωρίς να ζητάς,
αναδύεται ξανά από τις αρχαίες αυλακώσεις
όπου τα σκληρά χέρια
δεν μετρούσαν κέρματα,
αλλά σπόρους,
και το σιτάρι ήταν αρκετό για την ημέρα.

Το δώρο τρέμει σήμερα, στη βιτρίνα του καταστήματος,
αντικατοπτρίζεται στην εμμονή του κέρδους,
γίνεται μάσκα εξουσίας,
ένα παιχνίδι ανταλλαγής
όπου ακόμη και η αγάπη μετριέται
με ανατοκισμό.

Τι κόσμο να ονειρευτούμε,
για να επαναφέρουμε τη φωτιά στην προσφορά;
Έναν κόσμο όπου τα χέρια είναι ξανά γυμνά,
χωρίς στήθος ή ζυγαριά,
όπου το σπασμένο ψωμί δεν είναι συμβόλαιο
αλλά θυσία,
και η χειρονομία ολοκληρώνεται
στην αγνή της ύπαρξη.

Ίσως στις πτυχές μιας φαβέλας,
στους άρυθμους χορούς ενός χωριού,
μια οικονομία της καρδιάς ζει ακόμα,
όπου η προσφορά είναι τραγούδι
και η συσσώρευση προσβολή.

Ανάμεσα στα νέον φώτα και τους ουρανοξύστες, εδώ,
ανάμεσα στους τοίχους που χωρίζουν
και τα σύρματα που ενώνουν,
πού μπορεί να κρυφτεί ένα τέτοιο όνειρο;
Δεν υπάρχει εικόνα για την αθωότητα,
δεν υπάρχει λέξη για την προσφορά
σε ένα λεξιλόγιο που μιλάει
μόνο για νίκες και κατακτήσεις.

Αν μια μέρα ο ουρανός ράγιζε
και από τις ρωγμές έβρεχε απούλητα
λουλούδια , υψωμένα χέρια, μάτια που δεν ζητούσαν, ίσως να θυμόμασταν ακόμα ότι η προσφορά είναι η πιο ανθρώπινη πράξη, είναι η απαλλαγή από ένα βάρος, είναι η ελευθερία.

Il dono di sé