…ξεχνώντας θεότητες που στείλαμε εξορία, σερφάρουμε στο διαδίκτυο για να γνωρίσουμε την εικόνα μας…

pexels-photo 

Αναδημοσίευση από:https://nadinepoetry.wordpress.com/2025/05/01/fare-anima/

Δημιουργώντας ψυχή
1η Μαΐου 2025


ποιανού είναι οι διαλυμένοι θρήνοι — 
ψιθυρισμένοι από έναν κατώτερο θεό 
μέσα στα όνειρα της νύχτας; 
Αρνούνται τον εαυτό τους στον καθρέφτη, θρυμματίζονται, 
δεν ενδίδουν στην ύπαρξή τους, 
διαλύονται - 
σαν βροχή στο χέρι του ασυνείδητου. 

— το τραύμα είναι ένας μύθος 
που δεν έχει βρει ακόμα την ιστορία του — 

κάθε ξεχασμένο όνομα 
είναι μια θεότητα στην εξορία — 
κάθε δίψα για αγάπη, κάθε δίψα για φωτιά 
είναι μια επιθυμία που δεν έχει βρει σώμα. 

ο πόνος είναι αγγελιοφόρος. 
Ο πόνος είναι η επαναστατική πτυχή. 

τώρα, περισσότερο από ποτέ, 
γράφω σαν να χαϊδεύω μια σκιά. 
Δεν θέλω την εξορία σου — 
όχι τις βιογραφίες, 
αλλά τα ενδότερα μέρη από τα οποία έχεις εξοριστεί. 

Το σύμπτωμα είναι η εικόνα. 

οι αναμνήσεις σου από το θυμίαμα — 
είναι εικόνες. 
όχι για να εξηγηθεί, 
αλλά για να κατοικηθεί. 
αφοσιωμένοι στη δημιουργία ψυχής. 

Είμαστε ένας ωκεανός έκτακτης ανάγκης 
για τα σοκ της ιστορίας, 
σε συνεχή θεραπεία - 
ένα σταυροδρόμι σπασμένων ονείρων, 
ένα τράνταγμα της ψυχικής νύχτας. 

Ακούω τη φωνή σου στα τύμπανα της ενσυναίσθησης. 
Ο ήχος του αλλού — το σύμπτωμα — 
σκαρφαλώνει στους τοίχους, 
παγκόσμια σκιά του ασυνείδητου. 

μέσα από τη δύναμη της εικόνας 
ταυτίζεται με την ψυχή. 

Ακόμα και εκείνοι που φοβούνται την άβυσσο 
μπορούν να ρίξουν το ερώτημά τους 
πάνω από την κορυφή. 

Οι ερωτήσεις σου έχουν μορφή — 
είναι εικόνες που αναπνέουν, 
πρόσωπα που απαιτούν να τα δεις 
πριν τα καταλάβεις. 

Πετάς μέσα στον αιθέρα, 
μπερδεύοντας τον Γαλαξία με συσκότιση, 
σερφάρεις στο διαδίκτυο 
μέχρι να μεθύσεις ερμητικά. 
η ενσυναισθητική επικοινωνία υποφέρει. 

Δεν ξεχνάω 
την ομορφιά του λαού σας, 
ούτε του δικού μου — 
αλλά δεν καταλαβαίνω 
αυτόν τον καινούργιο άνθρωπο. 

Δεν μιλάω για την ιστορία, 
αλλά για αυτό που η ιστορία αφαιρεί: 
το νερό που κλαίει 
όταν το δελφίνι ανοίγει το στόμα του 
για να ομολογήσει τη θάλασσα. 

και ακόμα κι όταν τρέμουν, 
αυτοί οι νέοι άντρες 
ιδρώνουν κάτω από το πετρόλινο δέρμα τους — 
στο θλιβερό όραμα 
μιας ετοιμοθάνατης ανθρωπότητας. 

Το σύμπτωμα είναι ένας λαβύρινθος από δρόμους — 
στο βάθος βρίσκεται το πρόβλημα του κακού. 

μην κλείνεις τα μάτια σου. 
ξεστομίζει τα άδεια δωμάτια της εσωτερικής αυτοκρατορίας — 
όχι κτίρια, 
αλλά συναισθηματικούς θεσμούς: 
το γκλομπ της γλώσσας, 
την αμυντική στρατηγική της πατριαρχίας, 
τον πρωταγωνιστή της κυρίαρχης αφήγησης. 

ένα σωρό πενθούντες,
έξυπνοι, αρχετυπικοί, 
περιμένοντας την επιστροφή του μύθου — 
πατέρες κατέρρευσαν υπό το βάρος του ανείπωτου. 
μέλλοντα που αναβάλλονται για την επόμενη ενσάρκωση. 

ρωτήστε την πεταλούδα του Πάβελ, 
ζητήστε την ελευθερία 
που δεν πέτυχε ο Φρίντμαν — 
σε ένα βασίλειο βαθιάς μνήμης. 
φτιάξε ψυχή. 
πρέπει να φτιάξουμε ψυχή. 

Παρατηρήστε πώς τα φτερά, 
κουνώντας τον αέρα, κουνούν επίσης την ύλη. 
Κάθε χτύπος δημιουργεί μια επαφή, ένα ηλεκτρικό άγγιγμα — 
μακριά από το μέρος όπου ήμασταν περιορισμένοι. 

Ακούω. 
είναι ο ήχος μας, εκεί πάνω, 
στα όρια του γνωστού. 

τώρα είμαστε άλογα, 
ίσως τα μπλουζ του Μαρκ, 
που παρατηρούμε από ψηλά 
τις αρχιτεκτονικές του αυτοκρατορικού εγώ — 

είθε ο πόνος μας 
να γίνει η θεραπεία για τους άλλους.