Η ατελείωτη μελαγχολία, της ύπαρξή σου.

📸https://guchellas.com/?attachment_id=4519

Αναδημοσίευση από:https://olivia2010kroth.wordpress.com/2025/07/29/%d0%b3%d0%bb%d0%b0%d0%b7%d0%b0-yeux/#respond

Φιόντορ Κούζμιτς Σολόγκουμπ:

Κλείνοντας τα μάτια σου…

Κλείνοντας τα μάτια μου, σε φιλάω,
ένα σιωπηλό και ασώματο φιλί.
Κοιτάς και είσαι σιωπηλός,

χωρίς να σκοτώνεις, χωρίς να αγαπάς,
στο λίκνισμα της ομίχλης και των ρυακιών.

Πλέω με μια βάρκα, και το φεγγάρι από πάνω μου
σηκώνει το θλιμμένο του πρόσωπο.
Πλέω σε ένα ποτάμι, και τα καλάμια,

λυπημένα από κάτι, γέρνουν πάνω από το ποτάμι.

Κάθεσαι σιωπηλά, δεν κουνάς το χέρι σου,
και στο σκοτάδι, και στη λάμψη του μακριά.
Και δεν ξέρω πόσο καιρό θα είμαι μαζί σου,
και όταν μου πεις: «Η προβλήτα.»

Αυτό το φαντασματικό δάσος σε μια απότομη όχθη,
και τα χωράφια, και το χαμόγελό σου,
Όλα είναι ασώματα. Δεν μπορώ να ξεχάσω
την ατελείωτη μελαγχολία της ύπαρξης.

Φιόντορ Κούζμιτς Σολογκούμπ (1863–1927): Ρώσος ποιητής, συγγραφέας, θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής. Εξέχουσα προσωπικότητα του ρωσικού συμβολιστικού κινήματος.

Глаза – Yeux