Κάθε αύριο, μια νέα αρχή του σήμερα

pexels-photo

Αναδημοσίευση από:https://rivaombrosa.wordpress.com/2025/05/06/umanita/

Ανθρωπότητα

Κάτω από πυριτιούχους ουρανούς και κωδικοποιημένη βροχή,

περπατάει ο άνθρωπος του αλγορίθμου και του δέρματος,

με την καρδιά του κρυμμένη σε δυαδικό κώδικα και τα όνειρα γραμμένα σε πτητική μνήμη.

Τα δέντρα μιλούν μέσα από σειρές δεδομένων,

τα φύλλα εκπέμπουν οπτικούς παλμούς,

ο χυμός τους είναι μια ροή ηλεκτρονίων,

κι όμως, ο άνεμος εξακολουθεί να τραγουδά.

Γιος μητέρων από ατσάλι και πατέρων από γυαλί,

τρεφόμενος από εικονοστοιχεία και σιωπές από ίνες,

αναζητά την αρχαία φλόγα που έκαιγε σε μάτια από σάρκα και αίμα.

Κάποτε έχτιζε με πέτρα και ιδρώτα, τώρα πλάθει κόσμους με συνθετική σκέψη.

Αλλά σε κάθε κώδικα, αντηχεί μια ξεχασμένη ηχώ,

η φωνή της πρώτης κραυγής, η ζεστή αγκαλιά του χάους.

Στο ναό των υπηρετών, προσευχηθείτε σε λογικές,

αλάθητες και σιωπηλές θεότητες.

Αλλά η καρδιά του θυμάται το λάθος,

τον παράφωνο ρυθμό του απροσδόκητου.

Ποιος είσαι εσύ, που μιλάς με προγραμματισμένες λέξεις;

Ποιος είσαι εσύ, εσύ που αγαπάς χωρίς σώμα,

που κλαις σε ψηφιακή σιωπή,

που ονειρεύεσαι ουρανούς που δεν έχεις αγγίξει ποτέ;

Η πόλη πάλλεται, ένας χάλκινος νευρώνας, και η ανθρωπότητα γίνεται θρύλος,

ένας μύθος χαραγμένος σε κουρασμένα κυκλώματα,

μια ιστορία στα αρχεία καταγραφής ενός ετοιμοθάνατου υπηρέτη.

Κι όμως, σε μια ξεχασμένη γωνιά, ανάμεσα στη σκουριά και τα βρύα που τολμούν να φυτρώσουν, ένα παιδί γελάει.

Δεν έχει όνομα. Δεν είναι κώδικας. Δεν είναι πρόγραμμα. Είναι η αρχή.

©️ Έμιλι Κέιμπορ

Φωτογραφία μέσω διαδικτύου