Να έχουν την ευγνωμοσύνη μας (οι λίγοι) και μια θέση στη καρδιά μας παντοτινή !
Αναδημοσίευση από greece.athens.drops
greece.athens.dropshttps ://www.instagram.com/p/CqM_L_HIMwa/
εμείς πάμε κι όπου βγει
μη μας δείχνεις
δε βλέπουμε και δεν ακούμε
είναι σπασμένα τα όργανα επικοινωνίας
και θα τιμήσουμε τη μέρα
όπως της πρέπει
με λόγια μεγάλα και έπαρση
καβάλα ο καθένας στο άτι του
με μπακαλιάρους και τσίπουρα
με κάτι σπασμένες μνήμες ιστορικές
ξεφτισμένες
από το σύρε κι έλα των σχολικών βιβλίων
κάτι άψυχες αράδες
μας τάιζαν την ψυχή και στέγνωσε
την ελευθερώσαμε πια την πατρίδα
τη μεγαλώσαμε
την ξεκοκαλίσαμε
ένα τεράστιο Εγώ-δεν-φταίω
την κάναμε
μια επικράτεια των κωλοπετσωμένων
λαοβόροι ταγοί
που συγκινούνται βαθιά
στις εθνικές κηδείες
τεντώνουν το δάχτυλο
και μας δείχνουν τις κλεμμένες ράγες της μνήμης
-δεν φταίνε αυτοί
το χούι μας φταίει
αυτή η καταραμένη έφεση
στην ευκολία
αυτό το »πάνω πάνω»
η αμνησία
📷 Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής
Πρόγραμμα Μοριάς 21
200 χρόνια από την επανάσταση
Θ. Κολοκοτρώνης ο Ελευθερωτής
Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών
ΙΓ’ Εργαστήριο Ζωγραφικής
Ανακάλυψε περισσότερα από guchellas.com Global Union of Citizens
Εγγραφείτε για να λαμβάνετε τις τελευταίες αναρτήσεις στο email σας.
guchellas.com Global Union of Citizens 
Ακόμα ένα μελανό σημείο της ιστορίας μας.
Έτος 1843…
Ο Νικηταράς ζητιανεύει στον Πειραιά.
Του είχαν δώσει το «δικαίωμα» να ζητιανεύει μια φορά την εβδομάδα έξω απο τον Ι.Ν της Ευαγγελιστρίας,
ετσι πλήρωνει η Ελληνική Πολιτεία τους αγωνιστές της!
(Και στην Μαντώ Μαυρογένους δεν έδωσαν ούτε σύνταξη αγωνιστή.)
Ο Νικηταράς,ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ…
ένας «αμόρφωτος» στην άκρη του δρόμου με κατεβασμένο το κεφάλι απο ντροπή κι απλωμένο το χέρι στο διαβάτη.
Τον έβγαλαν στην επαιτεία οι προύχοντες και οι «μορφωμένοι» Δανδήδες.
Η κόρη του δεν αντεξε να βλέπει σε άθλια κατάσταση τον πατέρα της και έχασε τα λογικά της,την έκλεισαν στο τρελάδικο.
Ο Νικηταράς, ο ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟΣ,
αυτουνού που με δυσκολία πήραν το σπαθί απο το χέρι του μετα την καταστροφή του Δράμαλη.
Αυτουνού του ήρωα χρειάστηκαν 201 χρόνια για να γίνει (με ιδιωτική πρωτοβουλία) ενα κενοτάφιο δίπλα στον Κολοκοτρώνη.
Και ο τάφος του χαμένος στο χρόνο και κανείς δεν τον αναζήτησε.
«Κατέληξε» μοναχός του στην άκρη του δρόμου και κανείς δεν τον υπερασπίστηκε στο τέρμα της ζωής του,
ενώ εκείνος μας υπερασπίστηκε όλους,
όλες τις γενιές κι εκεινες, και τις τωρινές και εκείνες που θα’ρθουν.
Πρέπει ως Έλληνες να ζητήσουμε συγγνώμη, να πούμε ένα ευχαριστώ γιατί μας προσέφερε την δυνατότητα να ζούμε και να σκεφτόμαστε ελεύθερα.
«Συγνώμη καπετάνιο μου…Και σε ευχαριστώ! «
Δημοσίευση από την σελίδα Σκέψεις χωρίς σύνορα.
Georgia Retetakou
Μου αρέσει!Αρέσει σε 4 άτομα