📸pexels-photo-2604847.jpeg

Το περιεχόμενο προβάλλει μια σημαντική θεματολογία γύρω από τη μετανάστευση και τις πολιτικές προεκλογικής εκστρατείας.

🖋➰🖋➰🖋➰🖋

Αναδημοσίευση -περίληψη- του άρθρου από: https://wordpress.com/reader/feeds/174694909/posts/5863664218

Πώς η μετανάστευση έγινε το αγαπημένο εκλογικό εργαλείο της Δύσης

Η ψήφος πίσω από τη βίζα

Το 2025, ο Καναδάς μείωσε δραστικά τις εγκρίσεις φοιτητικών θεωρήσεων για τους Ινδούς, αντανακλώντας μια τάση χειραγώγησης της μετανάστευσης για πολιτικό όφελος εν μέσω οικονομικών πιέσεων.

Το εβδομήντα τέσσερα τοις εκατό των ινδικών φοιτητικών θεωρήσεων απορρίφθηκαν – το υψηλότερο ποσοστό στη σύγχρονη ιστορία.

Η αύξηση των ενοικίων, οι ουρές στις τράπεζες τροφίμων και οι οργισμένοι ψηφοφόροι είχαν καταστήσει τη μετανάστευση ζήτημα προεκλογικής εκστρατείας.

Από την ανθρωπιστική ιστορία στο πολιτικό σενάριο

Για δεκαετίες, η «ανοιχτή πόρτα» ήταν ηθικό νόμισμα.
Ο Καναδάς την χρησιμοποιούσε ως απόδειξη ανοχής, η Βρετανία ως μετα-αυτοκρατορική ενοχή, η Αμερική ως μύθος.

Αλλά κάπου ανάμεσα στα συνθήματα του Brexit και τα τείχη στα σύνορα, αυτή η αρετή μετατράπηκε σε συναλλακτική.

Αυτές οι συζητήσεις συχνά διατυπώνονται όχι με ηθικούς αλλά με οικονομικούς όρους. «Έλεγχος», «ισορροπία», «βιωσιμότητα» — οι νέοι ευφημισμοί της πολιτικής.

Η καταστολή του Καναδά, ο λογισμός της Βρετανίας

Η κυβέρνηση Τριντό κάποτε υποσχέθηκε ρεκόρ μετανάστευσης για να ενισχύσει την ανάπτυξη μετά την πανδημία. Μέχρι τα τέλη του 2025, υποσχόταν αντ’ αυτού όρια.

Εν τω μεταξύ, στο Λονδίνο, οι Συντηρητικοί —πληγωμένοι από σκάνδαλα— χρειάζονταν έναν πολιτιστικό αντιπερισπασμό. Τα νέα όρια στις βίζες και η καμπάνια «σταματήστε τα πλοία» δεν αφορούσαν αριθμούς. Αφορούσαν οπτικές. Ο μετανάστης έγινε το μήνυμα.

Σκεφτείτε την Ανάνια Σινγκ. Είναι μια 23χρονη φοιτήτρια από το Δελχί.

Η αίτησή της απορρίφθηκε τον Μάρτιο του 2025, μία από τις 150.000 που απορρίφθηκαν εκείνο το έτος.
«Τα έκανα όλα σωστά», είπε στο The Hindu . «Δεν ήξερα ότι ήταν θέμα εκλογών».

Πέρα από τον Ατλαντικό, Γνωστό Θέατρο

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τόσο ο Μπάιντεν όσο και ο Τραμπ εξέτασαν το ίδιο πεδίο με διαφορετικό τρόπο.
Ο Μπάιντεν μίλησε για ανθρώπινη μεταρρύθμιση, ενώ σιωπηλά αυστηροποίησε τις οδούς ασύλου.

Ο Τραμπ υποσχέθηκε τείχη και απελάσεις. Ωστόσο, και οι δύο απευθύνονταν στο ίδιο κοινό. Στόχευαν σε ανήσυχους ψηφοφόρους.

Αυτοί οι ψηφοφόροι πιστεύουν ότι κάθε ξένος απειλεί τον μισθό τους, το ενοίκιό τους ή την ταυτότητά τους.

Η κόπωση της Ευρώπης και η ψευδαίσθηση της χωρητικότητας

Ακόμη και η Γερμανία και η Γαλλία, μακροχρόνιοι υποστηρικτές των ανοιχτών συνόρων, μιλούν τώρα για «όρια ένταξης».

Οι ηγέτες αναφέρουν υπερφορτωμένα σχολεία, υπερπλήρη καταλύματα και «κοινωνική συνοχή».

Η Πολιτική Οικονομία της Συμπόνιας

Το σύγχρονο δυτικό κράτος έχτισε ένα οικοσύστημα τρισεκατομμυρίων δολαρίων βασισμένο στην κινητικότητα – φοιτητές, εργαζόμενοι, πρόσφυγες, προσωρινοί μετανάστες.

Τώρα, καθώς η στέγαση, η υγειονομική περίθαλψη και οι μισθοί καταρρέουν λόγω της πολιτικής αδράνειας, τα ίδια κράτη ανακτούν αυτό το άνοιγμα.
Το αποκαλούν «ισορροπία». Στην πραγματικότητα είναι ανακατανομή ευθυνών.

Η πολιτική της ενοχής

Η προεκλογική περίοδος έχει μετατρέψει τη μετανάστευση σε διαφημιστικό μέσο.

Κανένα από αυτά δεν αναφέρει πώς οι οικονομίες τους – από τη γεωργία έως την τεχνολογία – εξακολουθούν να βασίζονται στο μεταναστευτικό εργατικό δυναμικό.

Όπως παρατήρησε το Ινστιτούτο Brookings το 2025, «οι δυτικές οικονομίες εξαρτώνται από το ίδιο το εργατικό δυναμικό που δυσφημούν δημόσια».

Δεν είναι υποκρισία. Είναι στρατηγική.

Το πακέτο

Η μετανάστευση κάποτε υποσχόταν κινητικότητα. Τώρα υπόσχεται σταθερότητα — αλλά μόνο για όσους βρίσκονται ήδη στο εσωτερικό.

Όταν η πολιτική επιβίωση εξαρτάται από τη διαχείριση του φόβου και όχι από την επέκταση των ευκαιριών, η πόρτα στενεύει.

Το πλήρες άρθρο 👇

https://wordpress.com/reader/feeds/174694909/posts/5863664218