pexels-photo

Αναδημοσίευση από:https://amorentreestrellas.wordpress.com/2025/07/06/el-precio-invisible-de-la-injusticia/

Το αόρατο τίμημα της αδικίας

Δημοσιεύτηκε στις6 Ιουλίου 2025από lovebetweenstars

Υπάρχει μια ανοιχτή πληγή που πάλλεται στους δρόμους του κόσμου. Μια πληγή που, αν και πολλοί προσποιούνται ότι δεν τη βλέπουν, αιμορραγεί σιωπηλά κάτω από τις μεταμφιέσεις της προόδου και της ελευθερίας. Το παιχνίδι της ελπίδας και των ψεύτικων ψευδαισθήσεων.

Ζούμε σε ένα σύστημα που έχει μετατρέψει την ύπαρξη σε εμπόρευμα. Όπου η αξιοπρέπεια διακινείται σε αόρατες ανταλλαγές και η ανθρώπινη ζωή είναι απλώς ένας αριθμός σε μια εξίσωση που δεν αθροίζεται ποτέ για όσους βρίσκονται στον πάτο.
Ο καπιταλισμός – αυτός ο σύγχρονος θεός με ένα σαγηνευτικό χαμόγελο – μας έχει πουλήσει την ιδέα ότι όλα είναι εφικτά… αν είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις αρκετά. Αλλά συσκοτίζει το ουσιώδες σημείο: δεν ξεκινούν όλοι από την ίδια θέση στον αγώνα.

Υπάρχουν εκείνοι που γεννιούνται με φτερά από μόλυβδο. Με σώματα κουρασμένα πριν από την εποχή τους, με μυαλά φορτωμένα με χρέη, με καρδιές διαλυμένες από την κληρονομημένη ανισότητα. Και ενώ κάποιοι ανεβαίνουν χρυσά σκαλοπάτια, άλλοι σκάβουν σήραγγες για να επιβιώσουν, χωρίς ποτέ να δουν το φως.

Αλλά η πιο διεστραμμένη πτυχή δεν είναι μόνο η υλική ανισότητα, αλλά και η συναισθηματική και ψυχολογική ανισότητα που σπέρνει αυτό το σύστημα. Μας έχουν μάθει να κατηγορούμε τους εαυτούς μας που δεν πετυχαίνουμε τους στόχους μας. Μας έχουν μάθει να πιστεύουμε ότι η αποτυχία είναι πάντα ατομική, ότι η φτώχεια είναι συνέπεια της τεμπελιάς, ότι το άγχος είναι έλλειψη ανθεκτικότητας.

Έχουν μετατρέψει τον πόνο σε μια ακόμη αγορά. Μας πουλάνε επείγουσες θεραπείες, βιβλία αυτοβοήθειας, χάπια για να καταστείλουν το άγχος που δημιουργεί αυτό ακριβώς το σύστημα – πόσο αντιφατικό. Μας αποσπούν την προσοχή με ψεύτικα φώτα, μας πουλάνε την ιδέα της ελευθερίας, το μήνυμα ενός καλύτερου κόσμου, μια τυφλή ελπίδα που δεν φτάνει ποτέ… ενώ η αδικία συνεχίζει να μεγαλώνει σαν μια παλιά σκιά που καλύπτει τα πάντα.

Πόσες φορές έχουμε πραγματικά αναρωτηθεί… ποιος πληρώνει το τίμημα για την «ευημερία» μας;

Ο εργάτης που δεν κοιμάται, η μητέρα που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα, το παιδί που μαθαίνει ότι η αξία του εξαρτάται από το πόσο μπορεί να παράγει.
Το σύστημα λειτουργεί επειδή συνεχίζουμε να λειτουργούμε μέσα σε αυτό, σαν υπάκουα γρανάζια. Αλλά για πόσο καιρό;

Ίσως η αληθινή επανάσταση δεν είναι οι φωνές στους δρόμους -αν και αυτό είναι μερικές φορές απαραίτητο- αλλά κάτι πολύ, πολύ πιο ήσυχο, πιο οικείο και πιο ριζοσπαστικό: η αφύπνιση της συνείδησης.
Η αμφισβήτηση κάθε κατανάλωσης, κάθε άνεσης, κάθε συνένοχης σιωπής.
Η αναγνώριση του πόνου των άλλων ως δικού μας.
Η κατανόηση ότι κανένας πλούτος δεν είναι αθώος και ότι κάθε αληθινή δικαιοσύνη ξεκινά με την ταλαιπωρία.

Επειδή ο καπιταλισμός δεν φοβάται τις διαμαρτυρίες… φοβάται αυτούς που σκέφτονται.

Και ίσως—απλώς ίσως—η σκέψη είναι η πρώτη πράξη εξέγερσης.

El precio invisible de la injusticia