artiglio.blog από Ballpoint Pen

Οι δημοκρατίες σε παρακμή.

21 Ιουλ 2024

πολιτική και κοινωνία

Επίσης, πάνω από όλα ο ήλιος δύει.

Μετά σηκώνεται ξανά.

Αντίθετα, η παρακμή των δημοκρατιών μοιάζει με DE PROFUNDIS.

Φυσικά, οι δημοκρατίες μπορούν να ξανασηκωθούν.

Αυτό θα συμβεί όταν εκατομμύρια πολίτες μπορούν να ασκήσουν αποτελεσματικά την πολιτική τους βούληση.

Κάτι που δεν ισχύει τώρα. Και δεν συμβαίνει όλο και περισσότερο.

Ο δημοκρατικός χώρος έχει περιοριστεί στην άσκηση πολιτικής και διοικητικής ψηφοφορίας.

Εν τω μεταξύ, οι πολιτικές και οικονομικές ομάδες εξουσίας υφαίνουν τις πλοκές των συμφερόντων τους για να τις μεταδώσουν στις κυβερνήσεις.

Η δημοκρατία ανανεώνεται από τα κάτω πολλαπλασιάζοντας τις μορφές συμμετοχής στις αποφάσεις. Φαίνεται ότι μιλάμε για περασμένες εποχές.

Θυμάμαι το USL (δεν ήταν ακόμα ΕΤΑΙΡΙΕΣ και επομένως ASL) που δημιουργήθηκε για να συνδέσει τους πολίτες με τη διαχείριση της υγειονομικής περίθαλψης. Οι θλιβερές αποτυχίες μετατράπηκαν σε κέντρα πολιτικής εξουσίας.

Θυμάμαι τις ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ να εμπλέκουν τη ΒΑΣΗ στις αποφάσεις για τις πόλεις. Σήμερα εξαφανίστηκε με μεμονωμένες εξαιρέσεις.

Είναι περίεργο ότι όσο περισσότερη ισχύς γίνεται ΚΑΘΕΤΗ σε όλη την υδρόγειο, τόσο περισσότερο ωθεί τον εαυτό της να την υπερ-κάθετο.

Αποφάσεις σε λίγα χέρια με την περιοδική ενόχληση των εκλογών. Άντε να τα ξεσκαρτάρουμε!!

Εκλογές, παλιά εργαλεία, ενός παρελθόντος συμμετοχικής ψευδαίσθησης. Είναι απλά άχρηστα. Δημιουργούν μόνο χάος, αβεβαιότητα, αναποτελεσματικότητα.

Εάν είναι αλήθεια ότι μια πολύπλοκη κοινωνία χρειάζεται ταχύτερες και πιο στοχευμένες αποφάσεις, είναι επίσης αλήθεια ότι σε αυτή τη γραμμή φτάνουμε στη δικτατορία που επιλέγει, κανονίζει και λειτουργεί πιο γρήγορα. Φυσικά, όσο κρατήσει. Ξέρουμε!!

Ξεκινώντας από τα κάτω, πρέπει να ανασυγκροτήσουμε τις συμμετοχικές δομές.

Ξεκινώντας από τα προβλήματα της γειτονιάς; Ωραία.

Αρκεί να ξεκινήσουμε!
Τώρα η σκηνή αυτού του θεάτρου είναι δραματική. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις σκηνές. Η πρώτη είναι αυτή μιας οικονομικής – βιομηχανικής – τραπεζικής – επιχειρηματικής δύναμης που καθορίζει στρατηγικές, στόχους και πολιτικές οδηγίες, συχνά με έναν υπερεθνικό χαρακτήρα που μας εκμηδενίζει μπροστά σε μια τέτοια δύναμη.

Η δεύτερη σκηνή είναι αυτή των κομμάτων που περιορίζονται σε εκλογικές επιτροπές και κέντρα διαχείρισης εξουσίας. Χωρίς σταθερή βάση μελών, χωρίς ιδεολογία. Ζητούν όμως να τους ψηφίσουν, ενώ μερικά από αυτά είναι ο ιμάντας μετάδοσης της ισχύος που αναφέρεται στην πρώτη σκηνή. Είναι απόηχοι κομμάτων από ένα παρελθόν πιο ενεργής και συμμετοχικής δημοκρατίας. Ελπίζουμε να ξαναζωντανέψουν από κάτω.

Η τρίτη σκηνή είναι αυτή των πολιτών, του εκλογικού σώματος, μειωμένη στο ελάχιστο, καλή μόνο για να δίνει ψήφους και συναίνεση στους εκλογικούς διορισμούς. Η δημοκρατία πρέπει να ξεκινήσει ξανά από αυτούς τους ανθρώπους. Παρ’ όλα αυτά. Είναι όμως ένα δραματικό «παρά».

Παρά την απώλεια της ταξικής ταυτότητας, παρά την επισφάλεια της εργασίας που σκοτώνει την αλληλεγγύη και βάζει τους εργάτες ο ένας εναντίον του άλλου, οπλισμένοι, παρά τη δυσκολία σχεδιασμού της ζωής μεταξύ απασχόλησης και ανεργίας, παρά τη διάχυτη αίσθηση ευθραυστότητας, παρά τους μισθούς πείνας, παρά τις ανάγκες επιβίωσης που ακυρώνουν κάθε πολιτική επιθυμία για λύτρωση, παρά τον καταναλωτισμό που παραδόξως τους φτωχαίνει ακόμη περισσότερο και από τον οποίο ένα μέρος δεν μπορεί να μείνει μακριά, παρά τόσα άλλα.

Και παρ’ όλα αυτά πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά. Ρίξτε ο ένας τον άλλον ξανά, μιλήστε ο ένας στον άλλον. Μιλώντας για τις συγκεκριμένες ιστορίες της γειτονιάς σας για να πιέσετε ένα πολιτικό προσωπικό ασυνήθιστο στην επαφή με πολίτες. Με την πάροδο του χρόνου θα περάσουμε σε άλλα επίπεδα όπως η δουλειά, η οικονομία, ο πόλεμος.

Αναβίωση των ΡΙΖΩΝ της δημοκρατίας που είναι η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ των πολιτών στη δημοκρατική ζωή.

Αυτή είναι η ζωή της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Τίποτα άλλο.

21 Ιουλίου 2024 από Ballpoint Pen

Democrazie al tramonto.